رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و سلم و جلست عائشة الى جنبه و جلس ابو بكر الى جنب رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و سلم من الشق الآخر و جلست الى جنب الى تنتظر غلامه و زمالته متى ياتينا فاطلع الغلام يمشى ما معه بعيره قال فقال له ابو بكر اين بعيرك قال اضلنى الليلة قالت فقام ابو بكر يضربه و يقول بعير واحد اضلك و انت واحد رجل فما يزيد رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و سلم على ان يتبسم و يقول انظروا الى هذا المحرم ما يصنع اخرجه الحاكم ازين عبارت ظاهرست كه شاه ولى اللَّه در اين واقعه سراسر عار و شنار از جميع ما فيها من المثالب و المطاعن غض بصر و صرف نظر نموده صرف جمله و ان زمالة رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و سلم و زمالة أبى بكر واحدة را مد نظر خود داشته آن را دليل فضيلت حضرت ابو بكر انگاشته‌اند حال آنكه هرگز صنيع شنيع شان مثبت فضلى براى ابو بكر نمىتواند شد زيرا كه اولا در روايت سنن ابن ماجه اين جمله به اين نهج واقعست و كانت رسالتنا و زمالة أبى بكر واحدة و از آن واضحست كه زماله اسماء راويه خبر و زماله ابو بكر واحد بود نه زماله آن حضرت صلعم و زماله ابو بكر و روايت اين واقعه كه در تفسير در منثور از حاكم منقولست از آن هم واضح نمىشود كه زمالهء آن جناب صلعم با زماله ابو بكر وحدت داشته باشد و ازينجا بر ناظر بصير متحقق مىشود كه بعض روات اين قصه بجاى جمله و كانت زمالتنا و زمالة أبى بكر واحدة از راه خطا يا ديده و دانسته جمله و ان زمالة رسول اللَّه صلعم و زمالة أبى بكر واحدة آورده‌اند و ثانيا اگر بالفرض اين جمله به همين نهج درست باشد و در سفر حج زامله آن حضرت صلعم و زامله ابو بكر يكى بوده باشد باز هم مثبت فضلى نيست زيرا كه ازين امر لازم نمىآيد كه ابو بكر درين سفر اثقال آن حضرت صلعم را بر زامله خود مفت انداخته باشد چه محتمل قوليست كه آن حضرت براى حمل احمال و اثقال خود شتر ابو بكر را باجرت گرفته باشد و تا وقتى كه اولياى ابو بكر اين احتمال را نفى نكنند لب نمىتوانند گشود و مؤيد اين احتمال آنست كه آن جناب وقت هجرت هم شتر سوارى را از ابو بكر عارية و مجانا قبول نفرمودند بلكه بثمن آن را گرفتند چنانچه در روايتى كه خود شاه ولى اللَّه در ذكر قصهء هجرت در همين كتاب قرة العينين از بخارى آورده و آن را از ماثر أبى بكر شمرده واقع‌ست قال ابو بكر فخذ بابى انت يا رسول اللَّه احدى راحلتى هاتين فقال رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و سلم بالثمن و ابن حجر عسقلانى در فتح البارى در شرح اين جمله گفته زاد ابن اسحاق قال لا اركب بعيرا ليس هو لى قال فهو لك قال لا و لكن